کامنت خانم نازی پیروز

اگه ما به شخصی فکر نکنیم اون رو نشانه ی فقدان عشق خود نسبت به او می گیریم. ولی آیا صرف اندیشیدن به او دلیل وجوده عشقه؟ اگه ما به کسی که فکر می کنیم عاشق اون هستیم نیندیشیم احساس هراس و شرم و گناه می کنیم. این طوره؟ و بعد برای فرار از احساس ملامت خود شروع می کنیم به فکر کردن درباره ی اون شخص.تصویرش رو با خودمون حمل می کنیم.تصویری که به وسیله ی دست یا ذهن ساخته شده.و وقتی قلب خودمون رو این طوری پرمی کنیم دیگه جایی برای عشق نمی مونه!وقتی با اون شخص هستیم دیگه بهش فکر نمی کنیم تنها در غیبت و فقدان اوست که فکر شروع می کنه به زنده کردن صحنه ها و تجربیات گذشته و مرده ای که در رابطه با او داشته ایم.و ما این زنده کردن گذشته رو عشق می نامیم! بنابر این برای خیلی از ماها عشق یک چیزه مرده ست.نفی زیستن با پویایی و زنده بودن زندگی! ما با گذشته زندگی می کنیم با مرده زندگی می کنیم بنابراین خود ما مرده ایم و این مردگی رو عشق می نامیم!

/* /*]]>*/

ئینتێحار

سالها از خود می پرسیدم که مفاهیم ماورایی را چه کسانی می آورند، در طی زمانهایی که شاهد مانی شدن های زیبا می شدم  به پاسخ جواب خود رسیدم که نابغه های مانی این مفاهیم را آورده اند و می آورند. و درک کردم که انسان پشت حجابهای خود دانای تمام علوم است که زبان قاصر و گوش نا شنوای این رمز و رازها، دیوانگی ست در پی اش

گزینگ   قاضی

  "بانگ چیشتن" 

له سه ر خوانی میوانداریم          

ته داره کی                     

دل و گول و ریز و ئامیزم بو گرتووی

هو جیژوانی قسه و هه ناسه و باوه رم

ئه و شو چرام بو هه لکردووی

بانگ چیشتنه  

گزینگ   1/4/1377

/* /*]]>*/

بله من فکر میکنم اگر روند رشد جامعه به سمت برچیده شدن بایدها و نباید های القایی نباشد، زندگی ارزشی ندارد و هیچ نسلی با نسل دیگر تفاوت نخواهد داشت ولی می بینم که دارد و پس زندگی ارزش مبارزه را برایم پیدا کرده است. در صورتی غیر از این، لطفا مفهوم تلاش انسان برای رسیدن به آزادی را برایم بگویید که من هم بفهمم. تا بلکه دست از تلاش بیهوده بکشم و سر جای خود بنشینم. من مانع شما نخواهم بود که از ارزشهای خود دفاع کنید. اما من خیالم از بابت ارزشهای اصیل راحت است چون به چیزی اصیل می گویم که دستخوش زمان نشود و کاربردش در زندگی، حافظ آن باشد نه فدا شدن انسان ها. من برای خود آسیبهایی را شناخته ام که می خواهم برایشان تا جایی که در توان دارم کار کنم. که مختصری به آنها در ابعادی دم دست، اشاره می کنم.  _من معتقدم که انسان شعورمند در پی تحمیل باید ها و نباید های خود بر دیگری نیست. خونریزی های بین انسان ها همیشه بر سر ارزشها بوده نه برای بی ارزشی. پس این روش و منش است که چیزی را نهایتا ارزش می سازد یا ضد ارزش. مثلا سعدی باور خود را که کاملا فئودالیست ارائه می دهد و تنها دلیل ماندگاری و ارزشی بودن کار ایشان این است که مانند یک ایده نظراتش را ارائه داده است و برای اعمال آن با دیگران و مخاطبانش بد رفتاری نکرده است. اگرنه همین مثالی که آورده اید از نظر تربیتی و ارزشی به نظر من غلط است: چون آنجا کاملا ترویج این سیستم طبقاتی ست که هر کسی به آنچه که هست قناعت کند. در حالی که آدم بی بضاعت هم می تواند طبع بلند داشته باشد و بخشندگی، مختص توانگران نیست. یا بلکه توانگری، نخواهد از مال خویش ببخشد و یا اینکه همراه با بضاعت مالی عملا از بعضی فضایل انسانی هم ساقط شویم. این حرف در حالی درست است که فضیلت تنها در اشکال ظاهری آن خلاصه شده باشد اما فضیلت می تواند یک خصوصیت باشد که در فعل و منش یک انسان نمود پیدا کند. شاید کسی بخواهد دروغ بگوید این موضوع تا وقتی به کسی آسیبی نمی رساند چرا باید غیر ارزشی قلمداد شود! باید حواسمان جمع باشد که از همین باید ها و نباید های ارزشی کوچک است که خونهای بزرگ ریخته می شود. آیا به صرف اینکه من دروغ گفتن را دوست ندارم باید خواست خود را به او تحمیل کنم! باید حواسمان جمع باشد که این آغاز استبداد است. در واقع همان دروغ گفتن هم واقعیت شخص دروغگوست. و ایجاد نا امنی برای او همان ترویج سیستم دروغ است...      مثلا گاهی قتل با شعور هماهنگ می شود مثل خضر که آن پسر بچه را کشت. یا اینکه اکنون خود کشی که قتل نفس است درهلند قانونی ست. مثل خودکشی یکی از این نویسنده های اروپایی که نامش یادم نیست. برای همین من با شکل یا هر کلیشه ای مشکل دارم. من دنبال اخلاقی هستم که از شعور نشات می گیرد وبرای رسیدن به شعور باید آزاد بود و هم اکنون خیلی از چیزهایی که ضامن آزادی انسان است غیر اخلاقی قلمداد می شود.  اما ما عادت داریم که موقع مثال زدن بی رحم باشیم و آخر فاجعه را عنوان کنیم. و همین پابندی شده تا از کمترین حرکت محروم بمانیم. من فکر میکنم بشر در این عصر به اندازه ای تجربه و اندوخته دارد که بفهمد فورا سراغ کشتن همسایه یا زن و بچه ی خودش نرود. که با همین نظام ارزشی هم بسیار اتفاق می افتد ولی تا سخن از بی اخلاقی به میان می آید یاد انسان کشی و بی بند وباری می فتیم گویی که اکنون همه چیز سر جای واقعی خویش قرار دارد.  انسان ها در هر مرحله ای که باشند تمام تجربیات زمان خود را با خود دارند ولی علت دافعه ی ما به آزادی، روانی و ریشه در ترس دارد. و علت دریاچه ایست که پشت سد قید و بند های القایی خود داریم. و رها کردن آن ما را به وحشت می اندازد واین در واقع یک نوع قیاس به نفس است و هر قدر ترس بیشتر است نشان از عمق و وسعت آن درونیات مهار کرده ی ما دارد. من انحراف را در تعریف های عرفی و جمعی نمی دانم بلکه هر انسانی که از واقعیت وجودی خویش دور شده باشد را انحراف می دانم. حتی اگر این شخص در این دور شدن از خود به سمت اخلاق های تعریف شده ی جامعه رفته باشد. کما اینکه حدود هشتاد درصد از مردم ما به خاطر اخلاق بیمار اند.   آسیبی دیگر: من کسانی را سراغ دارم که برای حفظ اخلاق دست به قتل نزدیکان خود میزنند به نظر می آید شما تا به حال نشنیده باشید برای همین می توانید اینگونه سریع به دفاع از ماندن و برچیده نشدن نظام ارزشگذاری برایید. من با برچیده شدن سیتره ی باید ها و نباید های دیگران بر زندگی خودم موافقم و با بایدها و نبایدهای دیگران و قتی مشکل پیدا می کنم که می خواهد به من تحمیل شود و مانع بروز و وجود من شود و این حق هر انسانی ست و نیز هر انسانی به سمت آن می رود چه خودش بداند و چه نداند، از لحظه ای که از مادر زاده و جدا میشویم که تلاشی نه ماهه است وبعد از آن هر لحظه و هر روز زندگی گامی به سوی استقلال است اما می توان این مسیر را کلیشه ای کرد و هر روز از استقلال دور شد. که تربیتهای ما از این گونه است. در جوامع جهان سومی، با فکر مشکل دارند وقتی چیزی را از روی فکر انجام شود مورد شماتت قرار میگیرد. اما گوسفند وار زندگی کردن که کاملا غیر انسانیست بی درد سر ترین نوع زندگی را به دست می دهد و این تشویقی عمومی برای این نوع زندگی کردن است. و کسی با آن مشکلی پیدا نمی کند و این درد بزرگ، عضوی از ما را بیقرار نمی کند. ولی مثلا عکس یا فیلمی خاص از من که آسیبی به کسی نمی رساند می تواند همه را به درد آورد و وارد میدان مبارزه با من کند. بُعدی دیگر اینکه در یک ایدئولوژی که همه چیز از قبل تعین شده است اعم از باید ها و نبایدها و حد و حدود روش و منش و همه چیز... وقتی فرد وارد آن چهار چوب فکری می شود دیگر چون همه چیز از قبل تعیین شده نیازی به فکر کردن ندارد. و این یعنی به یغما رفتن نبوغ یک انسان، اما وقتی همین فرد بر پایه ی شعور ذاتی، فکر کند و نیازش ورای آن چهارچوبها رفته باشد آیا باید به آن چهار چوبها پایبند باشد یا به شعور و نبوغ خودش. آیا آنجا شکستن چهارچوبهای تعین شده به نام اخلاق را شکستن، غیر اخلاقیست؟ یا دایره ای بزرگتر هست که انسان حق پا نهادن به آنجا را دارد؟ ایا ما در تربیتهای خود کم ترسانده می شویم که شما هم میخواهید ترس علمی و فلسفی را به آن اضافه کنید. در علوم ازمایشگاهی اگر طبق یک چهار چوب از قبل تعیین شده جلو برویم  و حق خطا نداشته باشیم آیا به نتیجه می رسیم ؟ درست است که در نهایت آزمون و خطا روشی به دست می آید که در هر زمانی دوباره قابل اعتماد است. ولی همین راه که راهی جز آن وجود ندارد با آزمون وخطا که یعنی چیزی خارج آن کلیشه ها، بدست آمده است. انسانها همه ویژه اند و هر کدام فرمولی خاص و متفاوت از دیگری اند و هر کدام روش خود را دارند که باید با آزمون و خطا برای خود به تثبیت برسند. اگر علوم آزمایشگاهی نتواند چنین بینشی به انسان و علوم اجتماعی بدهد چیزی بیهوده برای بشر خواهد بود.   مردم ما در ترسهایشان به اغوا و نابودی رفته و به سرعت در حال دور شدن از ماهیت ارزشمند خویش هستند بنابرین فکر نکنید با این مطالب، تمدن زیبا!!! و ارزشی!!! جامعه ی ما به خطر انحطاط و فساد می رود!!! ریشه ی فساد در ترس است چیزی که ما با آن تربیت می شویم...  

در پاسخ به کامنت آقای بهروز فاتح

/* /*]]>*/

مطالبی که اشاره کرده اید را نخوانده ام

اخلاق مجموعه ی باید ها و نباید هایی ست که در هر اجتماعی به نسبت اجتماع دیگر متفاوت است. جامعه در روند رشد خود اول دست به اصلاحات می زند و اصلاحات یعنی جابجایی باید ها و نباید ها ونیز تبصره گذاری برای آنها. اما تغییر به معنای کنار رفتن باید ها و نباید هاست.

اول و آخر به خود بگذار

درنگ تا چند

که گور اول و آخر من است

آهوی خود ز تیر چشم من دور مدار

مرهم پایت بر مرغزار زخم سینه ام بنه

صیاد نیم

به خدا چشم تو صیاد من است

زمانی که دکتر زیبا با ما زندگی می کرد، یک روز خواست یکی از کیس هایش رو در خانه ملاقت کند و به او گفته بود که بیاید خانه تا ضمن صحبتها با هم غذا بخوریم حتی از او یک کیلو گوشت خواسته بود برای تهیه ی ناهار.