اسم من گزینگ است به معنای نور دیده و فامیل من قاضی ست به این دلیل که سر سلسله ی ما از جانب حاکم شهر بداق سلطان، حکم قضاوت داشته است. جد من مردی غیر مسلمان بود که حدود پانصد سال پیش از گرجستان به مهاباد مهاجرت می کند و در خانه ی حاکم شهر به دین اسلام گرایش پیدا می کند و با کمالاتی که از خــود نـشان می دهد داماد بداق سلطان می شود و قاضی شهر. و در ادامه پسرانش که اهل مکتب و تحصیل بوده اند، اعتماد و هواخواهی مردم را به خود جلب میکنند و تا آخرین قاضی شرع که در زمان رضا شاه بوده حکم قضاوت را در مهاباد و حومه به دست داشته اند. و این نام، یادگاری از بزرگواری پدران و مادران من است.

   من متولد سال هزار و سیصد چهل و نه در اوخر آذر ماه هستم. از دوران کودکی ام خاطرات خوبی که مرهون راحت منشی مادرم بوده است، دارم؛ در خانواده ای پر جمعیت با پنج دختر و چهار پسر که تنوع انسانی خوبی ایجاد کرده بود، و مردم شناسی من از همانجا شروع شد!!! بعد از سالها که از مادرم گله مند بودم که چرا برای تربیت ما مثل مادران دیگر هیچ تلاشی نکرده است؛ به این نتیجه رسیدم که از او برای این کاهلی ممنون باشم و خوشحالم که مادرم از آنچه که از فرهنگ معلول خود گرفته بود به ما نداد. اما وجود خودش چنان با صفا بود که در تمام آن سالهای سخت، شوخ طبعی و بزرگواری اش، تحمل مسائل را آسان می کرد. و اغلب اقوام، از خانه ی ما برای داشتن ساعاتی خوش استفاده می بردند.

مادرم من را با یک جمله تربیت کرد: «هر چه بگندد نمکش می زنند وای به روزی که بگندد نمک!» شاید هم همه ی ما را. کافی ست از تمام آنچه تحت عنوان تربیت به ما گفته می شود، فقط یک جمله ی آن در وجود ما رسوخ کند که همان کافی خواهد بود. البته اگر در خانه کسی باشد که به گمان من، هیچ خانه ای خالی از کسی نیست. و این شد که نمک هر آشی شدم تا همه فکر کنند که در خانه ی من هم کسی ست! هر قدر که این گونه تربیت من دیگران را نا راضی کرده باشد به همان قدر، خودم را راضی کرده است. خیلی طول نکشید که وجود خود را ضروری دیدم چون به هر چیزی که رسیدم گندیده بود...

در سن هشت سالگی بودم که انقلاب به پیروزی رسید یک سال بعد از آن، با شروع جنگ کردستان برادرم و پدرم وارد دسته بندی سیاسی شدند و از خانه متواری. سالهای سختی که هیچگاه حاضر نیستم به بدی از آنها یاد کنم، حتی زمانی که در بازگو کردنش می گریم. با سوختن ها سازگاری نشان می دهم، شاید دل به ققنوسی بسته ام که گویا سر از خاکستر ما بر می آورد. اما وقتی خوب دقت می کنم می بینم کلاغ است و این من را به شعر نو، به خصوص سهراب که می گوید مگر کلاغ چشه؟!!! علاقمند کرد.

دو سال بعد از انقلاب برادرم علی شهید شد. خواهرم نادیا از دانشگاه الزهرا پاکسازی شد. دو خواهر دیگرم مریم و فریبا زندانی شدند، برادرم سعد هم به زندان افتاد و مدتی هم بعد از آزادی، فریبا و مریم و سعد متواری شدند. خانه مان مصادره شد و یکی از خواهرانم پناهنده ی خارج شد و ها ! چیه ! چشم دوختین که همینجوری بگم و بگم... نمیگید بسه خانه خراب شدی! آره آخرش این شد که دیگه چیزی باقی نماند از آن همه کبکبه و دبدبه. اما خانه ی ما مصداق لانه ی شیر بود که گویا بی استخوان نمی ماند.

 این وضع یازده سال ادامه پیدا کرد و با بازگشت پدرم به خانه، اوضاع به سرعت برگشت ... اما دیگر خیلی چیزها قابل برگشت نبود...

گاهی برای فهم یک موضوع آدم باید بسیار هزینه کند. یعنی بعد از این همه بالا و پایین شدن فهمیدم که جنگ برنده ندارد. البته این را زود تر فهمیدم زمانی که مادرم همزمان که پسر خودش جزو نیروهای مسلح مخالف رژیم بود، برای سپاهیان و نیروهای مسلح رژیم هم دعا می کرد که سالم به خانه هایشان برگردند. وقتی بقیه سرزنشش می کردند، مادرم می گفت: شما مادر نیستید تا حرف دل من را بفهمید... آنها هم مادر دارند.

خاطرات من با پدرم را در کودکی پررنگ نمی بینم. او بر خلاف مادرم مردی منظبط و جدی بود و من از او حساب می بردم. و این حس فقط مختص من نبود. او مادرم را بسیار دوست داشت و مادرم ضمن دوست داشتن، بسیار برایش احترام قائل بود، چرا که در عین جدیت، مـردی رئوف و عاطفی بود. رابطه ی من با ایشان قبل از برگشتنش از مبارزه شروع شد. رابطه ای دوستانه. او مردی سرشناس در کل شهر و منطقه بود. انسانی ماجراجو و میانجیگری ماهر بود، که در خیلی جاها از ریخته شدن خون جلوگیری کرده بود. از مخالفین راه حل نظامی برای مسئله ی کردستان بود، اما جنگ کردستان آتشی بود که تر و خشک را با هم سوزاند.

پدرم در زمان انقلاب، مشوق شرکت دخترانش در ماجراها بوده و نیز در تفریحاتی چون شنا کردن در دریاچه ی مهاباد برای دخترانش پیشقدم و محدودیتی برای آنها قائل نبوده است.  نزدیک شدن به چنین مردی در مقام یک دوست، افتخاری برای من بود.  

در باره ی تحصیلاتم کلمات قاصر اند اما تلاشم را می کنم. بعد از سالها تنبلی و آزار معلمان و مدرسان، و چهار سال ترک تحصیل از سر لجبازی، در مقطع راهنمایی، دوباره به مدرسه برگشتم و بعد از آن هم در رشته ای که علاقه نداشتم آن هم در دانشگاه آزاد، ادبیات فارسی خواندم ولی صرف نظر از رشته ی تحصیلیم، حقیقتاً از حضور در محیط دانشگاه لذت برده و رشد یافتم. یعنی آنچه اکنون می بینید، تازه رشد یافته ی گزینگ است دیگه خود از فاجعه ی قبل از دانشگاه من، حدیث مفصل بسازید. تلمذ، خود ذاتاً رشد دهنده است، حال چه رسد به اینکه استادان گرانقدر هم مدرس باشند. رابطه ی خوب و ویژه ای که با دانشجویان و استادان داشتم، این چهار سال را برایم به اوج لذت و خوشی و ارتقا رساند. از همه ی آنها سپاسگذارم.

به ورزش علاقمند بودم و از اولین فعالان ورزش زنان ِ شهرستان، بعد از آشفتگی های جنگ بودم. در زمانی که سالها ورزش زنان فراموش شده بود من به اتفاق یکی دو تن از دوستانم به اسم فریبا قوی دل و معصومه صالحی که در سالهای اخیر عضو شورای شهر مهاباد شد و خانم ناسوتی که به شدت جلوی حضور سمج ما ایستاده بود و عده ای از بچه های علاقمند، برای احیای ورزش بانوان تـلاش می کردیم. حتی یک بار برای آوردن مربی ورزشی از شهر مجاور( میاندوآب)، مادرم حقوق ماهیانه ی او را تقبل کرد، و تربیت بدنی فقط راضی شد که به ما سالن بدهد. در این عرصه  تمام مقامهای اول و دومی که در سطح شهرستان کسب کردم را مرهون خالی بودن میدان، از حضور جدی زنان هستم. از همه ی آنان ممنونم.( کسی که از من تشکر نمی کنه حد اقل بذار من از اونا تشکر کنم)

 در اخلاق و افکار پیرو کسی نبودم ولی از نظر عاطفی بسیار تحت تاثیر مادر و خواهرانم بودم. و آنها را در حد پرستش دوست داشتم.

در بین آنها از هر کدامشان چیزی منحصر از دیگری می گرفتم. نسرین مادری دیگر بود که اطمینانی برای روزهایی بود که مادرم نبود. و حس پشت گرمی را به من می داد که هیچگاه بی مادر نخواهم شد. نادیا کسی بود که می دانستم، کسی از خودم به من، مسئول تر وجود دارد، که بهتر از خـودم مراقـب من اسـت، و نیازی به مراقبـت از خـودم در مسائلی که پیـش می آمد، نداشتم و این حس امنیت را به من ارزانی داشته بود. چنانکه حتی در زمان درگیری های نظامی وقتی مراقبت قاطع او را می دیدم، فکر می کردم که حتی گلوله هم اجازه ندارد به ما اصابت کند. فریبا به من محبت می داد و غیر از این هیچ چیزی را به عهده نمی گرفت، و من حس رهایی را از او می گرفتم و در کنار او و لبخند دائمی اش، دنیا را با زیبایی هایش می شناختم و بس. مریم به من بزرگی و اعتماد به نفس می داد. او به من اجازه داده بود که دوستش باشم، و این من را بزرگ می کرد، جوری که دوستی من با او اختلاف سنم را با بزرگتر ها حل می کرد. او در حالی با من مثل یک دوست مسیر مدرسه را طی می کرد که سرم کنار کمرش بود... یاد این خواهران گریه ام را در آورد.

از بردرانم پسری آموختم، آنها همبازی های من بودند. از علی چیز زیادی به خاطر ندارم، جز اینکه به یاد دارم، مردی بود که به راحتی گریه می کرد، و در همدردی و همدلی و حق خواهی و عدالت خواهی با آن سن کمش، مرزی نمی شناخت. او از نظر گرایش سیاسی با خواهرانم در برابر هم بودند ولی در خانه و زندگی همیشه با هم بودند. علی شبانه به خواهرانم کمک می کرد که شبنامه هایشان را که در مخالفت با گرایش فکری علی بود، به در و دیوار بچسبانند، اما صبح که می شد، فعالیت علی با دوستانش شروع می شد و این نوشته ها را از در و دیوار می کند! بدون کوچکترین تنشی. برادرم سعد، پسر بسیار زنده و زبلی بود، که مهارتها و موقعیت یابی را از او یاد می گرفتم. در عین حال پسری عاطفی بود که بیشترین حرفهای دوران نوجوانی ام را او می شنید. او همیشه سعی داشت که زنانگی ام را به من معرفی و یادآور شود.

مهم تر از همه سلیمان بود، پسری شوخ و خود رای، عاطفی و لجوج، مهربان و خودخواه بود یعنی بی پرده جمع اضداد بود. و همه ادب از او می آموختیم. مامشاد! ته تغاری  و عزیز کرده ی همه پسری آرام و مهربان بود، چنان مورد لطف و محبت همه ی ما بود، که انگار در این خانه هرگز بچه ای متولد نشده بود طوری که هنوز هم که هنوزه باورش نشده که بزرگ شده و امیدی به روزهای آینده هم نیست. او دوست و حامی مهربان من بود. من واو خیلی راحت با هم گریه می کنیم.    

. در سن بیست و پنج سالگی ازدواج کردم. با مردی که نظرم را نسبت به آنچه که در مورد مرد و ازدواج داشتم عوض کرد. نفرین خدا بر کسانی که انسان ها را از راه به در می کنند!!! من با آرمان فامیلی نزدیک داشتیم یعنی همان حاکم شهر که از اول از او یاد کردم (بداق سلطان در پانصد سال پیش، حاکم مهاباد!) از اجداد آرمان است که اولین جد من در مهاباد داماد او بود. هر چند که من زیاد به این مناسبات سنتی اعتقاد نداشته و ندارم اما نزدیکی نسبت، اجازه نمی داد که بی تفاوت بمانم! بستگانم گفتند فامیل نزدیک خودمونه گوشتتم بخوره استخوانت رو نمی شکنه! و با این فلسفه ی عمیق ِ خوردنی و خورنده وارد زندگی مشترک شدم. ثمره ی این ازدواج، دیدگاه های جدید به خودم در ارتباط با زندگی ، فرهنگ و جامعه و زناشویی و نیز یک پسر و یک دختر دوست داشتنی ست.

بعد از گذشتِ مدت زمانی از زندگی مشترک، بدون آنکه مشکلی با همسرم داشته باشم و حتی متفاوت بودن زندگی ام از نظر تمامی اطرافیانم، به تضادی رسیدم که آزارم می داد و بدبختی اش این بود که آرمان هیچگاه دست از پا خطا نمی کرد که بتوانم به او بند کنم. شاید اگر تنها یک مشکل کوچک داشتم همان را بهانه ی جدایی می کردم، ولی اصلا قصد من جدایی از آرمان نبود، چرا که او را دوست داشتم ولی، قالبِ ازدواج، چنان باری بر دوش من گذاشته بود، که راه فراغت از آن را نمی یافتم.

در یکی از روزهای بی مشکل ِ زندگی مشترک، بدون هیچ دلیلی و تنها به علت نداشتن زبانی که بتوانم حسم را با آن بیان کنم دست به خود کشی زدم تا از دست این بار سنگین ذهنی خلاص شوم. اما نمردم کاری که یک بار هم در زمان مجردی ام به دلایل واهی تر و یأس فلسفی، انجام داده بودم. سگ جانی هم حدی دارد. متاسفم برای کسانی که آرزویش را دارند. من خیلی به آنها فکر کردم ولی نشد!!!

 بعد از هشت سال زندگی مشترک بدون هیچ اختلافی به ذهنم رسید که به آرمان بگویم قرارداد ازدواجمان را فسخ کنیم و بدون آن به زندگی با هم ادامه دهیم. او که همیشه از من دیوانگی دیده بود ایـن را هـم یـک نـوع دیـگـرش می دید. و خواهش های من که از نظر آرمان، ضرر من را تامین می کرد مورد قبول واقع نشد.

از آن به بعد به کشتن شخصیت زنده ای درخودم، پرداختم که مایه ی تمام این فتنه ها و نا معقولی ها بود. زبانش را بریدم و روزی یک بار با میخ ِ پند و اندرز، از گوش، آویزانش می کردم و پشت دستهایش را داغ می زدم و جفت پاهایش را که عادت داشت، در یک کفش برود را با یک جفت کفش آشنا کردم تا برای قلم شدن، هر روز خودش عرض اندام کند. هر روز درسی از عادت به او می دادم تا آدم شود. سخت ترین روزهای زندگی من بود چـرا که به شـدت نـفهم بود. ناله هایم را دوسـتی بـه نـام بهـنـاز می شنید.   

در دوازدهمین سال ازدواجمان با شخصی به نام زیبا ناوک آشنا شدم، او در اوج قهر من با خودم آمد. درست در روزهایی که سرم به تنم بار بود. او مرا با زندگی ام و خودم و نا معقولی هایم آشتی داد و من با عزیز خودم زندگی را از نو آغاز کردم. من به زیبا ناوک یک زندگی بدهکارم. برای همین از من حقی نگرفت چون اگر می گرفت، باید جانم را می گرفت. و اینگونه سر از هزینه ی این معالجه بازداشتم. من با وجودم، به روان درمانگری اش، ایمان پیدا کردم.   

اکنون شانزده سال است در قزوین زندگی می کنم با همسر و دو بچه دیاکو و مدیا. همسرم آرمان، مهندس برق و در کارخانه ی لوازم خانگی مشغول به کار است و من خانه دار، شاعر و نویسنده هستم.( از این دو عنوان آخری خیلی خوشم میاد چون لازم نیست کسی بهت بده و تنها کافیه خودت به خودت بگی!!!)

زندگی ما از حقوق همسرم تامین می شود.

زندگی را سخت نگرفته ایم و به همین خاطر زندگی بر ما آسان گرفته است لذا زندگی بر وفق بضاعت، می گذرد. چیزی که ما را در روزهای سخت زندگی( البته این عبارت رو از دیگران یاد گرفته ام وگرنه واقعا در دوران ازدواجم روز سختی ندیده ام ) پس منظورم همان مشکلات معمول مادی ست که به کمک شوخ طبعی، با خوشی از سر گذرانده ایم.

شخصیتی احساساتی دارم که اجازه نمیدهد راحت از کنار مسائل عبور کنم، برای همین چشمانم را می بندم و عبور می کنم! از دروغ بدم می آید و برای همین کمتر در جمعها حاضر می شوم به دیگران نوبت صحبت کردن بدهم! نه از شوخی گذشته دختر خیلی خوبی هستم. نمی خواهم از خودم تعریف کنم ولی چون زاویه ی دید، اول شخص است کار دیگری نمی شود کرد. زاویه ای که کمتر برای بیوگرافی انتخاب می کنند و به رسم تواضع از سوم شخص استفاده می کنند و هرچه دلشان می خواهد در مورد خود، به خورد خواننده می دهند و فرامـــوش می کنند که در مورد خودشان دارند صحبت می کنند و من کشف کردم که تمام آن آسمان ریسمان بافتن ها که هیچ تواضعی هم در آن نیست، از ترس همین جمله است که عنوان کردم.( از خود تعریف می کند! خوب بیوگرافی همینه دیگه!!!) البته این دختر خوبی که گفتم، به آن معنا نیست که کسی از اطرافیانم از من راضی ست.

عاشق طبیعتم اما چون عشق من همیشه افلاطونی بوده در مورد طبیعت هم همیشه فقط نگاهش کردم و حرف زدم تا اینکه در آن غوطه ور شوم. در مقابل از مظاهر مادی تمدن بیزارم چون خیلی آدم رو به خرج میاندازه!!! امید وارم در بیوگرافیی که سالها بعد دوباره می نویسم این آقای افلاطون از کنار عشقم رخت بربسته باشد به سلامتی بعد از هزاران سال خبر مرگش!

 به هر حال همیشه آنچه چشمهای آدمی توصیف می کنند چیز دیگری ست. اصلا چرا باید من زحمت بکشم که خودم رو به شما معرفی کنم. هر کی میخواد بیشتر بدونه خودش بیاد و ببینه.

عکسی که از من ضمیمه شده به شدت روتوش شده و عکاسش، بیشتر از اعتبار من، به اعتبار خودش اندیشیده است. و در ترجمه ی چهره ی من امانت دار نبوده است.

گزینگ قاضی                     28/9/88

 .........

البته عکسم ضمیمه نشد و بلد هم نیستم بذارمش. در هر صورت چیز زیادی از دست نداده اید.